Wat te denken van een band waarbij de oprichter het halverwege de eerste repetitie voor gezien houdt omdat de rest zo dolenthousiast is dat er geen land meer met hen te bezeilen valt? Een muzikaal krankzinnigengesticht?
Dat is in elk geval de omschrijving die in Vlaanderen veelvuldig opduikt als het gaat om Tony & De Hangmatten.
‘Awel... we beginnen met de toegift, hebben we dat alvast gehad!’